Frenzy

Voor iemand die schrijven erg leuk vindt, doe ik het erg weinig. Waarom dat is, weet ik eigenlijk niet. Een enkele keer heb ik een plotseling goed idee; dan heb ik binnen een paar minuten een leuk stukje neergepend. Maar vaak gaan er maanden voorbij dat ik nauwelijks tekst produceer.

Dat zit mij dwars.

Dosis realiteit

Ik hoor kinderen joelen buiten. De deur staat open, het is lekker weer.

"Daar gaat-ie!"

"Ga jij daarheen, dan ga ik zo!"

Losing my religion

Soms dreig je van je geloof te vallen. De twijfel slaat toe. Op zo'n moment kan het twee kanten op gaan: of je twijfel groeit en groeit tot je je afvraagt hoe je ooit tot de gelovigen, de volgelingen, hebt kunnen horen. Of je krijgt ineens een openbaring, alsof het universum even vijf minuutjes uit zijn drukke schema opzij heeft gezet om jouw persoonlijk een berichtje te schrijven. "Twijfel niet," lijkt het te zeggen, "laat je maar meevoeren door je overtuiging."

Medereiziger

Ik reisde elke dag met de trein van Leiden naar Waddinxveen en weer terug, en ik was niet de enige. Er was de jonge vrouw met rood haar en vouwfiets die Engels sprak in haar mobiele telefoon, en de bars kijkende oudere man die op het station altijd een sigaretje rookte en in de trein zijn krant las en veelvuldig zijn keel schraapte. We legden elke dag dezelfde reis af, maar we kenden elkaar niet. Een gesprek aanknopen met een medereiziger, dat doe je niet zomaar.

Wetenschapper of klusser?

"Wij zijn hier allemaal wetenschappers," zei een collega een tijdje terug tijdens een koffiepauze, waarop ik een beetje snibbig zei: "Spreek voor jezelf, ik ben geen wetenschapper maar een klusser."

Meteen vroeg ik mij af: waarom zei ik dat, en meen ik dat eigenlijk wel?

De hebzucht van Michael J. Fox

De jaren 80 hadden niets van het positivisme van de fifties, de flower power van de sixties, of zelfs de overlegcultuur van de seventies. Nee, de eighties draaiden voornamelijk om persoonlijk, materieel succes.

Tellen

Tellen is makkelijk. Daar heb je vingers voor. Tien zijn het er, mechanische of biologische ongelukjes niet meegerekend. Dus tellen mensen in tientallen.

Als je bedrijf voor elke vinger een jaar bestaat, is het groot feest. En als een woordenboek na het kwadraat van je vingers nóg niet klaar is, begint men zich écht zorgen te maken. Kinderen krijgen een aantal vingers voor hun proefwerk. Als ze het erg slecht maken, krijgen ze er maar één. Waarschijnlijk de middelvinger.

Dag des Oordeels

(geschreven in april 2009, rond het jaarlijkse boekenbal)

Connie Palmen ergert zich op het boekenbal aan 'nietsnutten' als Kluun en Saskia Noort, en wil vooral een duidelijke streep in het zand trekken tussen escapistische formuleromans en het verheffende, vernieuwende werk dat aan haar strenge eisen voldoet.

Gerrit Komrij beklaagt zich bij Pauw en Witteman over het feit dat 'ernstige' literatuur uit de boekwinkel verdrongen wordt door boeken die de gemiddelde burger wél met plezier leest.

Een schande is het. Waar zijn de tijden gebleven dat mensen zich tegen heug en meug door het Moeilijke Woord worstelde om er op feestjes over mee te kunnen praten?

Benauwd

(voor de afscheidsglossy van Fons Moerdijk)

Het eerste mailtje dat ik ontving op het INL kwam van Fons. Ik droom nog wel eens van dat mailtje, als het warm en benauwd is op mijn slaapkamer doordat ik vergeten ben om mijn raam open te zetten.

Managers

Bij mijn vorige werkgever had ik eens een conflict met mijn manager, André. Het ging over een technisch probleem.

Virtualisatie: kinderspel?

(voor het intranet op werk)

We hebben inmiddels allemaal de term horen vallen: virtualisatie. De mail, de woordenboeken, de corpora en (dare I say it) TimeTell: ze worden binnenkort allemaal virtueel. Daar zitten grote voordelen aan, maar het is een complexe zaak. Ja, zelfs binnen Automatisering kijken we elkaar nog af en toe vertwijfeld aan en peinzen hoe het nou ook alweer precies zat. Gelukkig kunnen wij dan Centric bellen, en die legt het ons allemaal nog een keertje uit, met het engelengeduld van iemand die 200 euro per uur schrijft.

De deugd van luiheid

Mijn wiskundeleraar, meneer Blom, declameerde elke les wel een keer met een zelfvoldane grijns: “Wiskundigen zijn lui!”

Zehn kleine Berliner

"Wij staan voor de Gedächtniskirche, waar zijn jullie?" informeer ik, tien minuten na de afgesproken tijd. Leuk om met een grote groep vrienden een paar dagen weg te gaan, maar lastig om gezamenlijke activiteiten te coördineren. Er zijn altijd wel een paar mensen kwijt.